środa, 12 czerwca 2019

Impact Festival 2019 - Tool, Alice In Chains i inni - Tauron Arena, Kraków, 11.06.2019


Dwie sceny, sześć koncertów, wielopokoleniowa publiczność i muzyczny ogień- siódma edycja Impact Festival przeszła do historii jako prawdopodobnie najbardziej wyczekana i muzycznie wymagająca z dotychczasowych. Pamiętam początki festiwalu i koncerty Public Image Limited, Red Hot Chili Peppers i Kasabian na warszawskim Bemowie w 2012 roku - tłum ściśniętych fanów w drugiej strefie i świecący pustkami golden circle, wtedy jeszcze nie tak popularny jak obecnie. Tym razem sprawcami koncertowego zamieszania byli przede wszystkim muzycy z Los Angeles z prawie 30-letnim stażem zespołowej działalności i legenda grunge'u z Seattle, wsparci krzewicielami amerykańskiej muzycznej tradycji oraz przedstawicielami brzmień stoner'owo - doomowych. 

Impact Festival - Tool, Alice In Chains i inni - Tauron Arena, Kraków, 11.06.2019

Wiadomość o koncercie grupy Tool w krakowskiej Tauron Arenie jesienią ubiegłego roku zelektryzowała polskich fanów cięższych brzmień - bilety na wydarzenie z głównej puli rozeszły się praktycznie w ciągu kilku godzin. Nic w tym dziwnego - zespół otoczony kultem, który nie wydał płyty od 2006 roku, przekładając od kilku lat premierę nowego materiału, co stało się już obiektem żartów słuchaczy i krytyków muzycznych, zaskoczył wszystkich ogłaszając europejską trasę koncertową, obejmującą pierwszy od dwunastu lat koncert w Polsce. Zdobycie wejściówek z dodatkowej partii również wymagało nie lada determinacji, tym bardziej, że festiwalowy skład uzupełniły takie zespoły, jak Alice In Chains, Black Rebel Motorcycle Club czy bardzo ciekawy Uncle Acid And The Deadbeats

Wtorek nie był lekkim dniem dla wszystkich, którzy postanowili przyjechać  do największej w Polsce koncertowej hali. Żar lał się z nieba od wczesnych godzin porannych, nie oszczędzając czekających pod Tauron Areną na wieczorne muzyczne szaleństwo. Tu plus należy się organizatorom za umożliwienie chętnym posłuchania wszystkich sześciu zespołów, rozmieszczając ich koncerty czasowo tak, by się nie nałożyły. 

Najwytrwalsi od czternastej trzydzieści mieli okazję posłuchać trzech występów plenerowych na małej festiwalowej scenie, gdzie spaloną słońcem publiczność rozgrzewały kolejno łączące sludge, doom i stoner rock francuski Fiend, grecki 1000 Moods i brytyjski Uncle Acid And The Deadbeats, nawiązujący w swojej twórczości do klimatu kina grozy z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Z bólem serca muszę przyznać, że miałam okazję posłuchać z daleka i bardzo pobieżnie, zmierzając z tłumem na festiwalowy teren, jedynie ostatniego z wymienionych zespołów. Mam nadzieję nadrobić zaległości przy następnej okazji. 

Zgodnie z rozpiską piętnaście minut po osiemnastej wystartowały koncerty na scenie głównej. Jako pierwszy zagrał wspomniany Black Rebel Motorcycle Club, który zabrał publiczność w podróż przez meandry blues rocka, nawiązując do muzycznej amerykańskiej tradycji. Piędziesięciominutowy set wypełnił przekrojowy materiał, który z powodzeniem mógł zainteresować wielbicieli tego typu brzmień, którzy do tej pory nie słyszeli wcześniej o zespole lub nie mieli okazji jeszcze posłuchać go na żywo. Sprawdziłby się jednak znacznie lepiej w bardziej kameralnej sali, gdzie dźwięk rozchodziłby się równomiernie, a poszczególne instrumenty byłyby dobrze słyszalne w każdym punkcie koncertowej przestrzeni. 

Godzinny występ przedstawicieli wielkiej czwórki z Seattle to zdecydowanie za mało dla sympatyków mrocznych, grunge'owych gitar, perkusyjnego szaleństwa i głębokiego, melodyjnego wokalu. Ogólnie rzecz ujmując co najmniej krzywdzące jest umieszczenie Alice In Chains w roli supportu. Podobnie jak w przypadku BRMC taki koncert zabrzmiałby bardziej wyraziście w mniejszym obiekcie, co jednak jest niewykonalne w przypadku zasłużenie zresztą popularnego zespołu.

Co jednak ważne, artyści zdawali się tym zupełnie nie przejmować. Dali z siebie maksimum i mieli świetny kontakt z publicznością. Wokalista i gitarzysta William DuVall świetnie poradził sobie z zarówno starszymi jak i nowszymi kompozycjami grupy, a pozostali muzycy dzielnie go wspierali, wymieniając się koncertową energią. Zgromadzeni mieli okazję usłyszeć przegląd zespołowych przebojów, w tym aż pięć utworów z otoczonego kultem przez fanów albumu "Dirt". Muzycy odwdzięczyli się za ciepłe przyjęcie długo kłaniając się, podkreślając, jak ważnym dniem jest dla nich wizyta w Polsce, rzucając kostki i pałeczki, a na koniec wykonując wspólne zdjęcie z publicznością. 

Wszystkie opisane do tej pory w tej relacji wydarzenia okazały się jednak tłem dla koncertu headlinera wieczoru. Potężny, chwilami miażdżący, lecz jak na arenę selektywny dźwięk, laserowy pokaz świateł, przemyślane wizualizacje na pięciu ogromnych ekranach i przede wszystkim bardzo dobra setlista złożyły się na niezapomniany niemal dwugodzinny występ. Pełne potrzaskanych sekwencji, technicznych gitarowych popisów, perkusyjno-basowej dynamiki kompozycje na czele ze Stinkfist, Parabola, Schizm, Aenima, The Pot, Vicarious, Jambi oraz dwoma utworami z zapowiedzianej na koniec sierpnia nowej płyty co chwila wywoływały owacje i podziw na twarzach fanów Toola, którzy zjechali do Krakowa z całego świata. 

W przeciwieństwie do występów artystów towarzyszących w tym przypadku o bezpośrednim kontakcie ze słuchaczami można było zapomnieć nie tylko ze względu na wielkość samego koncertu (hala została wyprzedana do ostatniego miejsca), lecz także specyfiki samego zespołu. Jak nietrudno się domyślić, ze strony muzyków nie padło nic więcej poza "dobry wieczór Kraków" - co i tak okazałoby się pewnie zbędne i zgubne dla specyficznego, hipnotycznego, bardzo psychodelicznego klimatu występu. 

Otoczony przez fanów czcią Maynard James Keenan w swoim stylu, a także ze względu na uwarunkowania zdrowotne, skrył się na podwyższeniu z tyłu sceny obok perkusisty, zatracając się w śpiewanych tekstach. Czy wykonał je w stu procentach czysto pozostaje kwestią dyskusyjną - opinie w tej sprawie są podzielone, różniąc się w zależności od miejsca odbioru koncertu. Nie da się także tego ocenić jednoznacznie ze względu na niedoskonałe nagłośnienie sali, co w przypadku tak dużych obiektów zdaje się być normą. 

Publiczności skłonił się tylko raz, przed przybiciem piątek z pozostałymi członkami zespołu po zakończeniu koncertu. Kontakt z publicznością podtrzymywali gitarzyści, którzy uśmiechali się szeroko do szalejących w tłumie słuchaczy, którzy zatracili się w kołysaniu się i tańcu. Podrygiwali rytmicznie także ci siedzący na trybunach, kilkukrotnie podnosząc się z miejsc, by podziękować zespołowi za emocje. 

Opuszczając Tauron Arenę dało się zauważyć, że dla wielu zgromadzonych występ Toola był niemal duchowym przeżyciem, doznaniem prawie mistycznym, a na pewno spełnieniem marzeń. Uśmiechom i wzajemnej wymianie zdań nie było końca. Niemałe wrażenie robiła liczba ludzi w zespołowych koszulkach, krążących wokół hali w poszukiwaniu środków transportu i próbujących zebrać myśli po występie. Właściwie każdy mógł czuć się usatysfakcjonowany, gdyż mimo, że nie doświadczył bezpośredniego kontaktu z artystami, miał okazję przeżyć jeden z najciekawszych muzycznie koncertów w 2019 roku. Pod względem technicznym był to absolutnie najwyższy poziom muzycznego wtajemniczenia. 

Poczytaj też, jak było na A Perfect Circle w grudniu 2018.  

Zobacz też kilka zdjęć z wydarzenia :) 










 

Okazja na powtórkę z emocji już niedługo!  Tool przyjedzie 11 czerwca do krakowskiej Tauron Areny. Na krakowski koncert zaprasza Live Nation Polska. Bilety są tu: https://www.livenation.pl/show/1448628/tool/krak%C3%B3w/2024-06-11/pl